Petak je…konačno!

Znam da mi je to postalo trajno stanje, ali… mnogo sam umorna. Jutros sam se setila kako sam pisala pisma prijateljicama i prijateljima prošle godine, manje više redovno, u sred ludila učenja, novih ljudi, novih mesta, razdvojenosti od nekih dragih osoba… I stizala.

A ovde me sve melje i lomi, dane provodim u iščekivanju momenta kada ću moći da SPAVAM. Pa se pitam – kakav je ovo život? I da li ću ga već jednom promeniti?

Razmišljam o nedelji koja je prošla, o svim informacijama koje sam videla/pročitala/čula/doživela… Pa da podelim neke detelje ove (ne)uobičajeno burne nedelje sa vama:

- debata oko Zakona protiv diskriminacije u jeku, zamena teza, spuštanje pa ponovno podizanje tenzije… E, šta smo sve mogle/i da saznamo o diskriminaciji (one/i koji su imale/i dovoljno snage da prate)… popovske i radikalske baljezgarije na sve strane, nesrećna poslanica NS (ona što ‘prezuva’ čizmice u Skupštini) koja kaze da su i oni LGBT – Legitimni Gradjanski Branioci Tradicije!?! A ja se pitam šta i/ili ko je to njoj/njima dao legitimitet? Verovatno apostol Pavle čije reči (zapisane u Bibliji?!?) citira za skupštinskom govornicom kao apsolutnu istinu, nešto o čemu nema diskusije… Tradicija!? Rastegljivo, ako mene neko pita… Jedino što ne razumem je kako to neke osobe sebi daju za pravo da propisuju šta je svima drugima tradicija i koje su to ‘univerzalne vrednosti’ za sve nas. Poslanica-čizmica je, dosledno svom univerzalnom neshvatanju predloženog teksta zakona, pitala i da li je diskriminacija kada neko kaže da je ona aseksualna… Ja bih rekla da nije diskriminacija, ali je blizu apsolutnoj istini – što nije trenutna tema J

- 600 amandmana na zakon od 60tak članova?!?!? Kakva aktivnost poslanika/ca… Prednjače (naravno) najzabrinutiji za budućnost napaćenog&nebeskog naroda – šešeljići (morala sam da dodam negde Ć, tek da bude autentičnije/srpskije/pravoslavnije) – miniranje rada i ovako minirane i sramotne Skupštine…

- Dok je većina poslanika/ca zabrinuta za budućnost i opstanak (diskriminisane) većine – kako reče nova radikalska zvezda, dušebriznici/e koji su obesmišljavanjem teksta predloženog zakona stigli do problema gej brakova i usvajanja dece, svetske anti-srpske zavere i ostalih gluposti kojih ne želim ni da se setim - u zemlji se dešavaju još neke stvari…

- Ministarstvo za rad i socijalna pitanja u Srbiji namerava da prebaci u Vranje 62 romske porodice koje treuntno žive u ilegalnom naselju ispod mosta Gazela, uprkos neslaganjima lokalne uprave u Vranju. U poruci koju je Ministarstvo poslalo gradonačelniku Vranja, kaže se da je “preseljenje tih porodica prioritet“ i da se “mora sprovesti u skladu sa politikom prisilne evikcije“ koju promovišu Evropska investiciona banka i Evropska banka za razvoj i rekonstrukciju koje su dale zajam za rekonstruciju mosta Gazela. Lokalne vlasti se ne slažu sa tom naredbom Ministarstva, iako su pod strašnim pritiskom. Branimir Stojančić, član Gradskog veća Vranja zadužen za socijanu politiku kaže da se ovom odlukom vrši diskriminacija među stanovnicima glavnog grada i da bi ovo preseljenje Roma ugrozilo osnovno ljudsko pravo da izaberu mesto u kojem će da žive. Ovi Romi imaju prebivalište u Vranju, ali oni imaju pravo da sami izaberu gde hoće da žive. Oni su odavno došli u Beograd, nadajući se da će tu moći da obezbede (bolji) život, rekao je Stojančić. Ministarstvo je utvrdilo da od 175 porodica koje žive pod mostom, 113 zadovoljava kriterijume za raseljavanje po Beogradu. U obaveštenju koje je Ministarstvo poslalo vlastima u Vranju kaže se da preostale porodice ne mogu da ostanu jer bi to “podstaklo dalje migracije u Beograd“ . “Grad Vranje odvaja za socijalnu brigu 800.000 evra od ukupnog budžeta koji iznosi 18 miliona evra, a 70% korisnika socijalne pomoći su Romi. Jednostavno ne možemo da iznesemo još 62 porodice“, kaže Stojančić. Mile Bajramović, predsednik udruženja građana Romalen kaže da je ovo klasičan slučaj diskriminacije Roma. “Odluka ministarstva je krivo tumačenje sopstvene uloge koja je da brine o socijalnim i radnim pitanjima. Od čega će ti ljudi da žive ako se vrate u Vranje“, kaže. “Izbacuju ih iz Beograda iako Romi taj Beograd čiste. Bojim se da će neko da donese odluku da nas isteraju i iz Srbije“, kaže Bajramović. Romi u Srbiji, njih oko 150.000, dobili su 2002. godine status nacionalne manjine. Po svim izveštajima, Romi su ekonomski i socijalno najugroženija etnička grupa u Srbiji. Vest preuzeta sa Balkan InSigh

- Pripadnici MUPa uhapsili su danas (20.03.09.) tri osobe zbog osnovane sumnje da su izvrsili krivicno delo trgovine ljudima uz pomoc nepoznatih lica ciji se identitet utvrdjuje.Policija je saopstila da je zadrzala Bajra Suljkovica (38) i Sabahudina Granicu (46) iz Novog Pazara i Gabrijelu Imamovic (37) iz Beograda. “Osumnjiceni su u duzem vremenskom periodu vrsili vrbovanje, kupovinu i prodaju devojaka, medju kojima je bilo i maloletnica, za rad u kafe baru Bristol u Novom Pazaru, gde su ih navodili na prostituciju”, kaze se u saopstenju. U saopstenju se dodaje da su pripadnici novopazarske policije 18. marta izvrsili kontrolu kafe bara Bristol, ciji je Suljkovic vlasnik, gde su zatekli Granicu i Gabrijelu Imamovic. U nocnom baru je bilo i više zenskih osoba koje su “zatecene u pruzanju seksualnih usluga klijentima sa teritorije Novog Pazara i Raske”.”Policija nastavlja rad na utvrdjivanju svih okolnosti u vezi sa rasvetljavanjem ovog krivicnog dela i drugim potencijalnim zrtvama trgovine ljudima, nakon cega ce, u zakonskom roku, nadleznom Okruznom tuzilastvu biti podneta krivicna prijava”, kaze se u saopstenju. Preuzeto sa Danas

- Kragujevac, Novi Sad, Čačak – Zbog više slučajeva nasilja i zlostavljanja članova porodice juče je uhapšeno četvoro osumnjičenih za to krivično delo. Policija u Lapovu uhapsila je Momira D. (34) iz tog mesta, saopštila je juče uprava Ministarstva unutrašnjih poslova u Kragujevcu. U saopštenju se navodi da je Momir u sredu, 18. marta oko podneva, u porodičnoj kući pretio majci, udario je nogom, a u prisustvu policije nastavio je da vređa roditelje zbog čega je sproveden sudiji Opštinskog suda u Batočini. Posle saslušanja, istražni sudija ga je pustio da se brani sa slobode. Navodi se da je Momir pri povratku kući, u ugostiteljskom objektu „Sfinga“ u Lapovu, zatekao maloletnog sina i udario ga rukom, a u dvorištu porodične kuće tukao je oca pesnicama u stomak i davio ga. Nakon toga određen mu je dvodnevni pritvor, nakon čega će uz krivičnu prijavu biti sproveden istražnom sudiji, dodaje se u saopštenju. Istovremeno učenik četvrtog razreda osnovne škole u Čačku A. P. (10) primljen je u čačansku bolnicu sa teškim povredama pošto ga je pretukla majka S. P, potvrđeno je u bolnici. Dečaka je u bolnicu dovela učiteljica koja je na času fizičkog vaspitanja primetila da dečak ima brojne modrice, podlive i ogrebotine po telu. Dečak je zadržan na bolničkom lečenju, a slučaj je prijavljen policiji i Centru za socijalni rad. Dan pre toga, na isto odeljenje dečije hirurgije primljen je šestogodišnji dečak B. P. iz Čačka, koga je pretukao očuh V. M, koji je sada u pritvoru, nanevši mu teške telesne povrede preloma jednog rebra, brojne modrice i posekotine po glavi i telu.Novosadska policija uhapsila je Stojana Đ. (53) iz Temerina zbog sumnje da je kaišem tukao ćerku B. Đ. (20) i naneo joj telesne povrede, saopšteno je iz policije. Stojan Đ. zadržan je u policijskom pritvoru, a biće izveden pred istražnog sudiju Opštinskog suda u Temerinu, navodi se u saopštenju. Policija je privela i Slavka G. iz Kulpina koji se tereti da je u porodičnoj kući pijan davio suprugu V. G. (44), a nakon toga ju je oborio na pod i udarao pesnicom po licu. Protiv Slavka G. biće podnet i zahtev za pokretanje prekršajnog postupka, zbog sumnje da je supruzi pretio smrću, dodaje se u saopštenju. Osumnjičeni je zadržan u pritvoru, do saslušanja pred istražnim sudijom, piše u saopštenju. Preuzeto sa Danas

- Prema saopštenju policije, juče rano ujutro (18.03.2009.) u ulici Omladinskih brigada kod broja 44, pripadnik Interventne jedinice upotrebio je vatreno oružje, prilikom čega je Đorđe Zarić(1985) ubijen. Policija je već donela rešenje o pritvoru policijskog službenika i u roku od 48 sati će ga uz krivičnu prijavu privesti istražnom sudiji Okružnog suda u Beogradu na saslušanje. Prema saopštenju, pripadnici Interventne jedinice su u ulici Aleksinačkih rudara bili u poteri za vozilom, koje je prošlo kroz crveno svetlo na semaforu, a uspeli su da ga zaustave preprečavanjem u ulici Omladinskih brigada i naredili licima da izađu. „Posle više upozorenja i odbijanja lica da napuste vozilo, policijski službenik koji se nalazio sa suvozačeve strane, iz bezbednosnih razloga je uperio službeni pištolj. Prilikom izlaska iz vozila, suvozačĐorđe Zarićje vratima vozila zakačio policijskog službenika u predelu ruke, a zatim odgurnuo pištolj, posle čega je službeni pištolj opalio“, navodi se u saopštenju policije i dodaje se da je tom prilikom Zarićzadobio povrede u predelu glave, od kojih je preminuo na licu mesta. Smrt je konstatovao dežurni lekar u 4,30. Na lice mesta je ubrzo došla i devojka Đorđa Zarića koja je policiju obavestila da su se oni vraćali sa jednog od beogradskih splavova i da je ona upravljala Zarićevim automobilom, jer je on bio u alkoholisanom stanju, a njega je prevezao prijatelj, kod koga je alko-testom utvrđeno prisustvo 1,36 promila alkohola u krvi. Izvor: Danas
U Blicu je izašao tekst o istraživanju kojim su Ministarstvo zdravlja i Institut za javno zdravlje »Batut« ispitivali zadovoljstvo porodilja uslugama u porodilištima u Srbiji. Evo nekih delova (1125 žena iz 40 porodilišta) – ne postoji pravovremeno informisanje trudnica, dešavalo se da majke i po 12 sati ne znaju ništa o detetu, kao i da žene izgube mleko zbog upale grudi na koje niko (ni babice ni lekari/ke) nije odreagovao/la na vreme. Najčešće zamerke su na neljubaznost lekara/ki i sestara, lošu higijenu u toaletima, nepostojanje čiviluka i ormarića, bezukusnu hranu, nedovoljna informisanost o dojenju i porodjaju... U nekim bolnicama ih nazivaju stokom, kravama! Još detaljnije – hrana je neslana (Opšta bolnica Pančevo); pacijentkinje nazivaju kravama, stokom, kretenima (Opšta bolnica Pančevo); loša higijena, posebno toaleta (Opšta bolnica Sombor, GAK Narodni front, Opšta bolnica Vršac, Klinika za ginekologiju i akušerstvo KC Vojvodina...);neposvećenost pedijatrijskih sestara (Opšta bolnica Vršac); porodilje puše u toaletu (GAK Narodni front)...

- Vest iz Kurira - Porodica Simonović iz Batajnice dala je svojoj pre osam dana rođenoj ćerki ime Srbija. Na pitanje zašto baš to ime, ponosna mama Ana odgovara da im je ceo život posvećen Srbiji. Ističe da se najbliža rodbina nije čudila njihovoj odluci, ali da su pojedini pitali „šta će biti kada neko opsuje Srbiju“.
"Jednostavno, to je naša odluka i želja. Ceo život nam je borba za Srbiju. Bitno nam je da se kum složio sa tim. Kad sam ostala u drugom stanju, razmišljali smo da dete dobije ime po našoj krsnoj slavi Sveti Nikola. Da smo dobili dečaka, kao što smo očekivali, zvao bi se Miloš Srbin Simonović. Voleli bismo da dobijemo i sina, ali ne znam šta će biti ako dobijemo još jednu ćerkicu. Sigurno će sva imena naše dece biti vezana za veru i Srbiju jer smatramo da je bezveze davati beznačajna imena. Zasad nema nikakav nadimak, osim toga da joj tepamo sa 'moja mila Srbija", priča ponosno mama Ana Simonović.
Kaže da je saznala da je trudna kad su iz Beograda krenuli pešaka ka Gazimestanu. Mučninu je dobila na 400. kilometru od Beograda.
Bebin tata Vladica rekao nam je da je u osnovnoj školi imao druga koji se zvao Karađorđe, a njegova rođena sestra zvala se Srbija.
"Nisam ih video dosta godina. Otišli su da žive u inostranstvo gde su im i roditelji. Bilo bi mi veoma drago da čuju koje ime sam dao mojoj ćerkici", priča uzbuđeni tata.
Vladica Simonović, Srbijin otac, predsednik je Familije srpskih navijača, a sa suprugom Anom se bavi humanitarnim radom.
Novinare Kurira i Glasa javnosti srećni Simonovići dočekali su ljubazno uz kafu i tortu koja se zove „hilandar“. U uglu sobe smešten je krevetac s grbom Nemanjića, ručnim radom Srbijinog tate Vladice.
"Kad može Jelena Karleuša svoju ćerkicu da nazove Atina, možemo i mi našu ovako", dodaje mama Ana.

Mislim da je izlišan svaki dalji komentar... Još malo pa počinje proleće i vikend

Prespavati jutro...prespavati vek... i probuditi se u nekoj drugoj Srbiji...

Trousers (or pants in Australia and United States of America) were considered to be inappropriate for women until the late nineteenth century. Partially as a result of women entering the workforce, the popularity of the bicycle and the women’s movement, the resistance against women in trousers gradually vanished. In China and Malaysia, trousers have long been considered acceptable for women.

There are some religions that prohibit women from wearing trousers and require all women and often young girls to wear only skirts or dresses. These include: Orthodox Jews; Traditionalist Catholics (Society of Saint Pius X); Mennonites; and Pentecostals.

Pre-20th Century

In the 1660s, women began to adopt masculine styles. They wore riding habits consisting of a ‘petticoat’ (skirt) and a coat similar to a man’s. In the 18th century they continued to wear a riding habit for most outdoor activities. This ensemble evolved further in the 19th century as women began to participate in a wider variety of sports. A variation of trousers was finally introduced into the female wardrobe when cycling became popular in the 1890s. In addition, during the late 1800s, women started to wear pants for industrial work. The Wigan pit brow girls scandalized Victorian society by wearing trousers for their dangerous work in the coal mines. They wore skirts over their trousers and rolled them up to their waist to keep them out of the way. Women working the ranches of the 19th century American West also wore trousers for riding.

Early 20th Century

It was Eastern culture that inspired French designer Paul Poiret (1879–1944) to become one of the first to design pants for women. In 1913 Poiret created loose-fitting, wide-leg trousers for women called harem pants, which were based on the costumes of the popular opera Sheherazade. The French designer, Gabrielle “Coco” Chanel (1883–1971), loved wearing trousers herself, often dressing in her boyfriend’s suits, and she began designing pants for women to wear while doing sports and other activities. Chanel designed horseback riding trousers for women, who had previously ridden sidesaddle in heavy skirts.

During the 1930s pants continued to be stylish, although they were still shocking to many. Audiences were both fascinated and horrified by glamorous actresses of the time, such as Marlene Dietrich (c. 1901–1992) and Katharine Hepburn (1909–2003), who wore trousers regularly. Though some designers created tailored slack suits for women, wearing pants was still not widely accepted. Some conservatives considered women in pants unnatural and masculine. However, by 1939 Vogue, the respected fashion magazine, pictured women in trousers for the first time, and many women wore pants for playing golf or tennis and riding or bicycling.

World War II

During World War II, women working in factories and doing other forms of “men’s work” on war service wore trousers when the work demanded it, and in the post-war era trousers became acceptable casual wear for gardening, the beach, and other leisure pursuits. In Britain, because of the rationing of clothing, many women took to wearing their husbands’ civilian clothes, including their trousers, to work while their husbands were away in the armed forces. This was partly because they were seen as practical garments of workwear, and partly to allow women to keep their clothing allowance for other uses. As this practice of wearing trousers became more widespread and as the men’s clothes wore out, replacements were needed, so that by the summer of 1944 it was reported that sales of women’s trousers were five times more than in the previous year.

In the 1960s, André Courrèges introduced long trousers for women as a fashion item, leading to the era of the pantsuit and designer jeans and the gradual eroding of the prohibitions against girls and women wearing trousers in schools, the workplace, and fine restaurants.

Preuzeto sa Wikigender

Srbija mora da ojača sprovođenje ljudskih ljudskih prava,rekao je Komesar Hammarberg u svom izvestaju

Strazbur, 11. mart, 2009. godine – Komesar za ljudska prava Saveta Evrope Tomas Hamarberg objavio je danas izveštaj o poseti Srbiji i naglasio da “uprkos napretku, ostaju prepreke za efektivno sprovođenje standarda ljudskih prava”.

Ocenjujuci stanje ljudskih prava u državi, Komesar je predložio set praktičnih preporuka za poboljšanje pravosuđa, borbu protiv diskriminacije, branitelje ljudskih prava, ponašanje policije i uslove pritvora.

“Dugotrajni građanski i krivični postupci i nesprovođenje presuda, pitanja su koja izazivaju zabrinutost”, rekao je Komesar Hamarberg. “Takođe, postoji potreba za jačanjem primene mera u borbi protiv korupcije, ali i za transparentnije i nezavisnije imenovanje sudija i tužioca”,

Takodje, Srbija mora da napreduje u borbi protiv diskriminacije i zaštiti manjina i ugroženih grupa. “Vlasti moraju da usvoje i primene opšti zakon protiv diskriminacije koji pokriva sve oblike diskriminacije. Posebnu pažnju bi trebalo posvetiti rešavanju problema Roma, s obzirom da su oni najviše diskriminisana i marginalizovana grupa, društveno isključena, koja često živi u nehumanim uslovima.”

Iako se zaštita osoba sa invaliditetom poboljšala, Komesar je uočio da su oni i dalje pod stigmom društva i nastavljaju da trpe široke predrasude, bez pristupa obrazovanju i zapošljavanju.

Dodatno, Komesar je izrazio zabrinutost o neprijateljskom okruženju u kojem se nalaze aktivisti ljudskih prava, naročito oni koji se bave pravima lezbejki, homoseksualaca, biseksualaca i transrodnih osoba, kao i onih koji se bave pitanjima tranzicione pravde i ratnim zločinima. “Izjave pune diskriminacije od strane političara i medija u većem broju prolaze nekažnjeno. Posebno su aktivisti ljudskih prava žrtve netrpeljivosti, govora mržnje i pretnji, koje se ponekad završe i kao fizički napadi. Takvi slučajevi se moraju osuditi sa najviših političkih mesta i primereno kazniti.”

Konačno, Komesar je dao i preporuke za unapređenje ponašanja policije, uslova pritvora, jačanja institucije Ombudsmana, poboljšanje borbe protiv trgovine ljudima i jačanje slobode medija i pristupa informacijama.

Izveštaj, sačinjen na osnovu posete Srbiji od 13. do 17. oktobra 2008. godine, kao i odgovor Vlade Srbije, možete naći na Komesarovoj internet stranici: http://www.coe.int/t/commissioner/Default_en.asp

preuzeto sa sajta Kancelarije Saveta Evrope